Esta noche he soñado sin parar, creo que mi cerebro no descansa, por eso me levanto por las mañanas agotada… Cuando he abierto los ojos a las 7:10AM, mis sueños estaban como recién salidos del horno, por lo que recordarlos ha sido cosa fácil. Una vez me los he repetido a mi misma, se han quedado grabados en mi mente para siempre. He intentado explicárselos a Oliver, pero de lo absurdos que eran no podía parar de reír y, claro, a Oliver no le han hecho mucha gracia. Para que no queden en el olvido, ahí va un mini-resumen:- Laura, la meva Lauri, convertía su casa en un gimnasio o, básicamente, en un campo de fútbol, yo intentaba convencerla de que no había suficiente espacio, pero ella no baixava del burro.
- En dicho gimnasio, el agua no acababa de funcionar y yo, como fontanera que soy, intento ayudar a Laura provocando una super-inundación.
- Una inspectora viene a revisar la inundación, por lo que tengo que confesar el desastre que he provocado. Le comento que he intentado remediarlo con mi aspiradora de “Agatha Ruiz de la Prada” J, a lo que ella afirma que están aspiradoras no están dando muy buen resultado…
- A todo esto, para salir en la televisión en el programa de TV3 de los animales, cojo una muestra de moco con pelo que lo llevo a mi veterinario, porque es de mi gato persa verde. La veterinaria no me cree y tengo que confesarle que mi único objetivo es el de ser famosa a costa de mi gato, que ni tan solo existe.
- También, entre sueño y sueño, estaba en mi casa-autobús-elevada con mi familia, mi marido y mi familia política.
- En ese momento, nuestra casa empieza a moverse porque edificios colindantes se derrumban uno detrás de otro. Concluimos que nosotros no corremos peligro porque vivimos en un autobús con patas y sólo notamos el movimiento porque tenemos edificios al lado que están siendo destruidos. A pesar de todo, mi madre decide correr (y yo la sigo) y refugiarse en un parque donde el edificio más cercano está a varios metros de distancia y no corremos peligro.
Dudo que estos sueños se hagan realidad, pero a mi me divierte recordarlos y, ahora al leerlo, no puedo evitar sonreír.
Jana
1 comentari:
hola parella quants dies fa que no parlem! Ja veig que aneu de conya i sense parar com de costum. Jo he arribat avui a Segovia una setmana d'stage. Que tal el finde? Balenes no? Bueno i somnis nena que tela...
Un petó molt gran i a veure si ens veiem un dia d'aquests.
Publica un comentari a l'entrada