Hola a todos,
Este post lo escribe Oliver. Sólo quiero compartir con todos vosotros un hecho reciente que me ha hecho sentir inmensamente contento y al segundo inmensamente triste.
No sé si sabéis que para mi cumpleaños (14 de agosto) habíamos pensado con Jana ir a Orlando, Florida, a Disneyworld, y de hecho vamos, sobretodo porque al ser mi cumple tengo la entrada gratis.
El tema es que no sé si sabéis o recordáis que hace exactamente 11 años, pasé el verano en Odessa, Florida, con una familia americana. Allí conocí a Ibone una chica de Bilbao.
Pasé un mes con la familia Kellogg, Barbara, John y Ben. Al año siguiente ellos vinieron a Barcelona a pasar unas dos semanas con mi familia, nos lo pasamos genial.
La última vez que contacté con ellos fué en septiembre del 2001 porque Ben, mi Host Brother, estaba viviendo en NY y quería saber si todo iba bien. Pues después de 11 años, entre Jana, Ibone y mi madre han conseguido contactar con ellos en Odessa. La idea era hacerme una sorpresa para mi cumpleaños pero la historia dió un giro muy grande cuando Barbara le comentó a Jana que Ben, mi Host Brother, murió hace 7 años. Hoy he hablado con ellos y se vé que se quitó la vida en Junio del 2002 por culpa de una depresión.
Este suceso me hace sentir de una forma muy extraña, por un lado quiero llorar y lloro por lo que ha pasado, pero por otro estoy súper contento de poder volver a ver a mi familia americana por un día.
Con todo esto lo que os quiero decir es que estoy muy contento, que no sé la suerte que tengo de tener a Jana, a mi familia y a mis amigos a mi lado, bueno ahora no estáis todos a mi lado pero que si que estáis en mi corazón y en mi cabeza todos los días de mi vida y que podéis contar conmigo para cualquier cosa (no se si podría haber ayudado al pobre Ben, a lo mejor saber que un españolito de +/- 100kg había disfrutado durante un mes de su compañía y que nunca lo olvidaría le podría haber ayudado).
También reflexiono sobre un suceso que pasó no hace mucho, un ser querido también estaba con una situación de depresión y parece que no estuve a la altura y no me percaté de lo que sucedía, le pido perdón y espero que me sepa perdonar.
Un beso para todos
5 comentaris:
ostia puta quin mal rollo! Moltes abraçades moltes vegades. I moltes gràcies.
Pou! Supongo que cuando alguien tiene una depresión es muy dificil darse cuenta porque ni esa misma persona lo sabe. Hay quien se agota de luchar, como tu amigo, y otros que logran salir. Pero nadie se equivoca.
Jo també t'envio molts petons i moltes abraçades. Tens tanta sort de tenir la Jana com la Jana de tenir-te a tu. Besitos als 2!
HO SENTO OLIVER!!!!
SON COSES QUE NI TU NI NINGU POT CONTROLAR I MOLT MENOS EVITAR!!!
NOMES T'HAN DE FER VEURE QUE HEM DE DISFRUTAR EL MOMENT COM SI FOS L'ULTIM I DISFRUTAR DE TOT LO QUE FEM AMB LA GENT QUE ENS ESTIMEM I QUE ENS ESTIMAN!!!
PETONAS GEGANT OLIVER I UNA ABRAÇADA ENCARA MES GRAN!!!! ANIMS QUE LA VIDA SEGUEIX I A UN RITME QUE ESPANTA!!!!!
APA A CUIDAR-SE RECORDS A LA JANA!!!
Ei guapo! no ho havia llegit i avui la Jana m'ho ha explicat... un peto inmens i anims! ja m'explicareu el retrobament, i ja saps que si necessites algo aqui estem. Muaks!
Eiiii vaya tela...em vaig quedar de pedra al saber-ho pero bueno, la vida continúa i s'ha de disfrutar, i el mes important es està amb els que estimes i fer el que un cregi convenient.
Petons i molts records als Kellog`s
Marta & Alan
Publica un comentari a l'entrada